Hop Marjanneke

Prinsessentent

2010-04-27T10:34:00.007+02:00

U moet weten dat ik een heel lieve zus heb. En die zus heeft twee (meestal) heel lieve kinderen. Goed.
Die zus van mij zag in een of ander woonblaadje allerlei leuke speeltenten voor kinderen staan 'om zelf te maken'. Zij werd hier zo enthousiast van dat ze meteen allerlei materiaal inkocht: veeeeel te veel stof, bandjes, kantjes, klittenband, naaischaren, meetlinten, spelden en garen. Leende de naaimachine van haar schoonmoeder en ging aan de slag. Na het uithalen van de derde naad die recht had moeten zijn smeet ze de boel in de hoek. Ocharme.
Als ware redder in nood (ahum) bood ik mijn diensten aan. En ziehier het resultaat. U begrijpt: ik ben in een keer gepromoveerd tot supertante. Toch? Jongens?
Vandaag deel I: de als-het-maar-roze-is-tent voor Marenthe.

Brievenbus incl. brieven geadresseerd aan de hele familie (maar volgens mijn zus houden ze alle brieven liever zelf, want het is zo leuk om post te krijgen!)De postzegeltjes maakte ik met een restje sterrenstof en de voorkant is voorzien van rode hartjes.

Een raam met vlindertjes-gordijn. Voor het raam knipte ik gewoon twee identieke gaten in de stof en werkte de naden af met een festonsteek (ja, handmatig, maar dat ging eigenlijk vrij rap). Ik denk dat het zo mooier is dan met een bias. Dat wordt toch een beetje lelijk in de hoekjes, althans bij mij. Aan de binnenkant zitten lussen met drukknoopjes, zodat de gordijntjes open en dicht kunnen. De binnenkant van de bloemenbak (vilt) is voorzien van een brede reep klittenband. De vilten bloemen blijven dus zelf tegen de bak plakken. Dit resulteert uiteraard in het plukken van tientallen bosjes bloemen per dag om die vervolgens te geven aan een ieder die hen lief is.

Op de sierboogjes aan de bovenkant naaide ik kleine paarlemoeren sterretjes. Die kocht mijn zus toen ze zwanger was van de tweeling, met het idee de hemeltjes boven de wiegjes mee te versieren. Dat is een beetje misgelopen. Dus gaf ze ze 3 jaar geleden aan mij 'want ik kon er vast wel wat mee bedenken'. Ook dat was tot nu toe niet echt gelukt, maar toen ik bezig was deze tent te maken, wist ik dat de sterretjes hun bestemming hadden gevonden. En zo kwamen ze terug 'thuis'.

Over de deuropening kan ik kort zijn: veel, heel veel werk. Ik gebruikte restjes garen van dit dekentje. Toen ik 4 koordjes had gehaakt, vroeg ik me af of dit wel slim was, want het duurde wel erg lang. Maar ja, ik was eenmaal begonnen dus maakte ik het maar af. 63 stuks in totaal. Ja, ik ben niet goed snik. Ik weet het.

Next up: piratentent!

Dada

2010-04-26T15:35:00.001+02:00

Toen wij vorig weekend naar de kinderboerderij liepen, kwamen wij deze installatie tegen. Ordinair huisafval natuurlijk. Maar met de stekker in een oude boomstronk, valt het meteen onder het kopje conceptuele kunst, me dunkt.

Afgelopen weekend togen wij opnieuw richting kinderboerderij. Dit keer met alle neefjes en nichtjes, want wij hadden een partijtje. En wat bleek? Heuse kunstenaars bezigen zich in onze wijk:

Volgende week verwacht ik op z'n minst een minibar erbij.

Vlaggetjesweken, deel II

2010-04-25T13:37:00.002+02:00

Op 24 april 2009 werd Isja geboren. Hierperdepiep!

En wat doet het schaapje?

2010-04-18T16:53:00.006+02:00

Voorjaar. Eindelijk.
En nu lekker naar de kinderboerderij. In je nieuwste voorjaarsoutfit natuurlijk.

Kusjes van papa. Mijn lievelingsfoto.

De overall maakte ik met een patroontje uit de nieuwste ottobre. Ik ben helemaal weg van dat stofje! Gevoerd met rode ruitjes.

Vlaggetjesweken...

2010-04-08T21:34:00.008+02:00

...want april is feestmaand!
Vandaag verjaart de man en over een paar weken de dochter.

Gisteren beschilderde ik samen met Isja deze mokken. Dat met die handjes werd natuurlijk een kliederboel, dus onder het mom ''het moet niet te perfect zijn' besloot ik na een paar pogingen te settelen voor dit:

De linker hand lukte beter, of misschien houdt ze meer van groen (wat ik onvoorstelbaar vind).

De andere kreeg eeen vlaggetjeslijn en de enerverende tekst: 'cappucappucappucappucappucappuccino' (voor geineteresseerden: op de melodie van Kournikournikournikournikournikournikova van Jochem Meijer). Wij zingen dat altijd als we koffie drinken. Of eigenlijk zing ik dat als ik zin heb in koffie, en dan staat de man op om een goeie bak cappuccino voor mij te maken. Ja, zo gaat dat hier in huis. Zie de mok dus maar als een soort aanmoedigingsprijs.
Toen ik klaar was met schilderen realiseerde ik me dat de vlaggetjes wel erg veel leken op die van Nina in vorm, iets dat ik al een tijdje op mijn verlanglijstje heb staan. Het viel manlief ook op, maar u begrijpt dat ik hem wel heb duidelijk gemaakt dat deze mok niet ter vervanging dient van mijn beoogde (verjaardags?)cadeau, maar slechts als teaser. Ahum.

Zelf maken: maxi cosi deken

2010-03-30T10:05:00.009+02:00

Patroon + werkbeschrijving maxi cosi deken
Van mij.
Voor u.
Veel plezier.

Op de foto: nichtje Linde voor wie ik dit exemplaar maakte.

Bram in de box

2010-03-29T10:46:00.002+02:00

Dit boxkleed maakte ik voor een collega van Daniel. Zij beviel een paar weken geleden van Bram. Van restjes stof maakte ik er nog een labeldoekje bij (blijft altijd leuk!), met zijn naam in koeien-kruissteek erop geborduurd. Ik heb zelf geen box om dat een beetje mooi te showen, dus dan maar op de grond.

Wij hadden eerst wel een box, daar heb ik trouwens nog een boxkleed voor gemaakt ook. Maar dat was voordat ik wist hoe je die hoekjes mooi afwerkt met een bias. Dit is trouwens geen bias, maar een reep stof, gewoon recht van draad.
Oh ja, over de box: toen Isja 3 maanden oud was hebben we dat ding weer verkocht, want ze vond het niet leuk in de box. Iedereen zei dat we daar nog spijt van zouden krijgen 'eens ze gaat beginnen met kruipen en lopen', maar niets is minder waar! Zoveel ruimte dat we over hebben en dat kind kruipt hier heerlijk het hele huis door!

Prei prei dubbel prei

2010-03-22T15:21:00.005+01:00

Wij aten afgelopen week prei. Niet elke dag hoor. Maar wel een paar keer. Het zat namelijk in ruime hoeveelheid in de groentetas.
Nu ben ik niet zo'n fan van overmatig gebruik van prei in de keuken, laat staan preitaarten en dergelijke. Maar deze week probeerde ik twee nieuwe recepten uit. En met succes!
koolraapschotel met prei voor 2 personen

Ingrediënten:
400 g koolraap, in blokjes
250 g prei, gesneden
scheutje olijfolie
0,5 dl slagroom
3 eieren
peper en zout
geraspte kaas of geitenkaas of brie

Bereidingswijze: Verwarm de oven voor op 175°C. Kook stukjes koolraap gaar in ruim water, giet ze af en pureer de koolraap. Fruit de prei even in olie. Klop eieren met room schuimig en meng er peper en zout door. Meng koolraappuree, prei en eimengsel door elkaar en schep het in een ingevette ovenschaal. Bestrooi met geraspte kaas (of beleg de schotel met een andere vorm kaas). Bak de schotel ongeveer een half uur tot drie kwartier in de voorverwarmde oven. Serveer de schotel met brood (bijv. stokbrood, roggebrood of ciabattabrood) of een gekookte graansoort. Variatie maaltijdschotel met rogge: Kook per persoon ongeveer 50 g rogge gaar (eerst geruime tijd weken) en meng dit door de ingrediënten voor de koolraapschotel met prei.
(bron: odin.nl)

Cajuntaartjes met kip, champignons en prei
Ingredienten:
4 plakjes bladerdeeg
250 g kipfilets
1 bakje kastanjechampignons
1 grote prei
1.5 tl cajunkruiden
3 eieren
1 dl slagroom

Bereiding:
Laat het bladerdeeg ontdooien. Verwarm de oven voor op 200 C. Snijd de kipfilets in blokjes. Snijd de champignons in plakjes. Snijd de prei in dunne ringen. Bestrooi de kip met de cajunkruiden, peper en zout. Bak de kip op hoog vuur in 2 el olie bruin. Temper het vuur en laat in ca. 5 minuten gaar worden. Schep de kip uit de pan. Voeg 2 el olie toe aan het bakvet en bak de champignons op hoog vuur in ca. 5 minuten goudbruin tot bijna alle vocht verdampt is. Voeg de prei toe en bak 2 minuten mee. Meng de groenten met de kip, breng op smaak met peper en zout en laat dit afkoelen. Rol het bladerdeeg iets dunner uit en bekleed de bodem en wanden van de ingevette taartvormpjes. Klop in een kom de eieren los met de slagroom. Breng op smaak met zout en peper. Verdeel het roommengsel over de taartjes. Bak de taartjes in de oven in 20-25 minuten goudbruin en knapperig.

Biecht: alive and free?

2010-03-21T19:49:00.003+01:00

Voordat u denkt dat mijn blogstilte ook groot nieuws met zich meebrengt, zal ik u meteen uit de droom helpen. Het spannendste dat hier gebeurt is dat Isja twee voortanden krijgt. Wat overigens niet meer dan normaal is. En derhalve niet zo spannend. Maar wel schattig. Ja!
Mijn radiostilte had voornamelijk te maken met mijn eigen luie maar chaotische leven. Ik had dat natuurlijk van verre moeten zien aankomen. Of mijn man dan op zijn minst (want die kent mij goed). Dat bloggen vraagt namelijk toch een zekere verantwoordelijkheid en discipline. Als je die paar lezers die je inmiddels gerekruteerd hebt tenminste wilt behouden. En dat wil ik. Uiteraard. Goed.

Discipline dus. Ik struikel al bijna over het typen van dit woord. Voorbeeldje: Toen ik nog studeerde stelde ik alles uit tot het allerlaatste moment om dan 's nachts nog te moeten werken. MAAR (en nu komt het) dat vertikte ik vervolgens, want ik vond mijn nachtrust te allen tijde belangrijker. Dus verschoof ik desbetreffend essay of paper naar het volgende blok. Enzoverder. Deze strategie heeft mij anderhalf jaar studievertraging opgeleverd. Niet best he. De keerzijde van dit verhaal moet wel even vermeld worden: als ik dan uiteindelijk toch iets deed, zorgde ik wel dat het goede van kwaliteit was, zodat ik het niet nog eens moest doen. Voila.

Waarom is dit voorbeeld nu relevant voor dit blog? Nou, dat zal ik u vertellen. Zoals u al opmaakte uit bovenstaand voorbeeld, ben ik van het type 'doe maar rustig, geen gestress'. Gevolg: ik blog alleen als alle omstandigheden optimaal zijn. Tijd, zin, inspiratie, rust etc. En met tijd bedoel ik echt tijd. Met een hoofdletter T. Want ik ben keitraag en typ altijd alles tig keer over voordat ik tot posten overga. De tweede en meest belangrijke reden voor mijn blogafwezigheid heeft te maken met een aspect van mezelf dat ik pas kort ken. Perfectionisme. Nooit eerder heb ik hier last van gehadIk had dit nog niet eerder bij mezelf geconstateerd, maar het is nu tijd om uit de ontkenningsfase te komen. Ik wil dat meteen allemaal perfect doen. Met netjes genaaide dingen die ook nog eens perfect op de foto staan en het liefst begeleid door een beknopte, maar humoristische tekst. Dat loopt allemaal een beetje mis.

Perfectionisme is de vijand van creativiteit. Wacht, nog eens.
Perfectionisme is de vijand van creativiteit!!

Ik moet dit ergens groot boven mijn werkplek hangen, zodat ik er steeds aan herinnerd word.
Of: tien Weesgegroetjes pater, gaat het dan vanzelf weg?

Niet voor de dochter

2010-02-02T20:46:00.003+01:00

Dit schattige jurkje maakte ik voor Jasmijn, bij wie we dit weekend op kraambezoek gingen. Ik gebruikte deze tutorial van Smile and Wave. Ik gebruikte haar afmetingen, (0-3 mnd) maar denk dat ze het over Amerikaanse obesibabies heeft, want het valt wel wat ruimer; Isja past het nog - oke nog net. Niet dat dat nu een voorbeeld van een gemiddeld kind is, maar dat was slechts ter illustratie van mijn bevindingen. Desondanks een eeenig jurkje. En zo gemakkelijk! Ik ga er nog een maken. Voor Isja dit keer.

Verder maakte ik ook nog wat slabbetjes met het patroontje van Meisjesmama. Twee voor Jasmijn en eentje voor Isja (hoe oneerlijk!). En die zijn dus echt superhandig! Kijk maar:

omkeerbaar jurkje - uit 1 stuk!

2010-01-31T12:52:00.009+01:00

Dit jurkje maakte ik al een tijdje geleden, maar toen bungelde het geval nogal onsierlijk om het smalle lijfje van mijn dochter. Dit weekend probeerde ik het nog eens en warempel: dat zag er toch heel schattig uit, nietwaar? Het betreft een iets kleinere versie van dit jurkje. En ja, het is gelukt: omkeerbaar!
De nijlpaardjesstof komt van Ikea. De andere kant is een roomwitte corduroy met een glansje. Komt van de markt.

JSF, maar dan die andere

2010-01-26T14:27:00.007+01:00

Door toevallige (?) omstandigheden, welke ik niet uitgebreid zal beschrijven in verband met slaapverwekkende details en de vermoedelijk beperkte interesse van mijn publiek, kwam ik de afgelopen maand met twee boeken van Jonathan Safran Foer in aanraking. 'Extreem luid en ongelooflijk dihtbij' stond al jaren op mijn leeslijst, maar werd steeds verder naar onder gedrongen door andere boeken die mij nóg leuker, interessanter of mooier leken. Een maand geleden zag ik het liggen bij mijn schoonmoeder - bezitster van kastenvol boeken, bijna allemaal ongelezen. Of halverwege weggelegd. Geen grapje - en nam het mee. Dat was de eerste toevallige omstandigheid. Dus toch. Sorry.
Enkele weken later liep ik tegen 'dieren eten' aan. Hoe doet er niet toe. Dat wordt namelijk zo'n 'de-man-van-het-nichtje-van-mijn-man'-verhaal. Hoe dan ook, ik was al lyrisch over JSF, en leende dit exemplaar. In tegenstelling tot zijn eerdere boeken is dit geen roman, maar een filsofisch undercoverjournalistiek-achtig onderzoek naar het wel(niet dus) en wee van de bio-industrie. Ik at al een tijd alleen biologisch vlees, maar deed niet moeilijk als ik ergens te gast was. En wil ik dat veranderen? Van vegetariers kijkt niemand meer vreemd op, maar kun je als je ergens op bezoek bent zeggen dat je een selectieve vleeseter bent? Deze en andere vragen gaat Foer niet uit de weg, en dat is het spannende van dit boek. Niet geschikt voor struisvogels.
Een andere aanrader op dit gebied: de film Food, Inc.

de broekrok terug? euh... not!

2010-01-22T20:51:00.014+01:00

Vanmiddag maakte ik dit rokje. Vermaakte eigenlijk.
Want zo zag het er eerst uit:
Een rode corduroy broek die ik niet meer draag. Het is namelijk niet de tijd om rode corduroybroeken te dragen. Bovendien is hij te wijd geworden (lees: hij zit voor geen meter) bij mijn billen en bovenbenen. En dus zette ik - inderdaad - de schaar erin.
Als finishing touch voegde ik nog een sierbandje toe.

Omdat ik mijn site niet wilde 'vervuilen' met lelijke foto's van half aan gort geknipte broeken, heb ik de handleiding elders op deze site geplaatst.

KLIK HIER VOOR DE HANDLEIDING

Goh... dat is ook voor het eerst dat ik een foto van mijn kont zo tentoonstel. Dat ik uberhaupt een foto van mijn kont heb. Tis onvoorstelbaar. Dat bloggen is onvoorspelbaar.

De schaar erin!

2010-01-11T22:46:00.005+01:00

U denkt: Wat een schatje! En wat een leuk pakje! Zelfgemaakt? Chapeau!
O, dat denkt u niet? Ik denk het namelijk wel. Dat van dat schatje dan. En van dat zelfgemaakt trouwens ook. Alderest laten we achterwege.
Is het dan niet netjes genaaid? Nou, jawel hoor. Is de maat niet goed? Ietwat wijd, maar goed, dat stoort mij niet echt. Te bruin misschien? Ook ja, maar toch, dat is niet het punt.
Oke, ik laat u niet langer in spanning. Het is dat hoofd. Niet het hoofd van mijn dochter, vanzelf, want dat is precies perfect (jazeker!) maar het hoofdgat van die romper.
Ik maakte deze romper met een patroon uit de laatste Ottobre van 2009. Want met die wollen overbroekjes (inderdaad, katoenen luiers), vind ik de normale rompers er altijd wat clownesk uitzien. Een romper met pijpjes leek mij dus ideaal.
Ik verknipte een oud truitje dat ik nooit meer droeg - maar van goede, warme kwaliteit en lekker zacht. ook verknipte ik de band van een zwnagerschapsrokje dat ik ooit zelf maakte maar nooit heb gedragen. Zo kreeg de band nog enig nut, dacht ik. Niet dat de werkbeschrijving sprak van een zwangerschapsband (nee, boordstof moest ik hebben), maar ik redeneerde dat iets rekbaars de klus wel zou klaren.
Goed.
Ik naaide het ding in elkaar en trok het mijn voorbijkruipende model aan. Het ging wat moeizaam over het hoofdje, maar vooruit. Eens het zat, zag het er toch prima uit. Beenwarmers eronder en kruipen maar! Enthousiast dat ik was!
En toen... toen bedacht ik me dat het ding ook ooit weer uit moest. Dat zou wel wat gekrijs opleveren, vreesde ik. U begrijpt dat Isja die avond niet in bad hoefde en zo naar bed ging. Uitstel van executie. Het kind sliep heerlijk. In tegenstelling tot moi, die wakker lag en probeerde een laatste redmiddel te bedenken om de nieuwste creatie te redden van een wreed einde.
De volgende dag schoot ik nog even terug in de ontkenningsfase. Eerst voorzichtig, daarna steeds harder trekkend en sjorrend. Het kind begon te krijsen. Nog een keertje proberen. Het volume was nu echt volledig open, en ik kwam eindelijk bij zinnen. Op deze manier kon ze het natuurlijk toch niet dragen. Bovendien wilde ik een eventueel trauma voorkomen, en dus pakte ik de schaar.

Knip! Knip! Dag! Dag!

Linde

2010-01-11T21:40:00.008+01:00

Eindelijk! Ze is geboren, ons nieuwe nichtje! Haar naam is Linde, en wat een schatje!
Dat het een meisje zou worden was geen verrassing meer, en dus besloot ik gender-gewijs een andere verrassing te maken; een gehaakt dekentje. Dat het geen kleinigheidje was, wist ik op voorhand, maar man man, wat een werk! Een dag voor de bevalling had ik het eindelijk af. Grandioze planning, nietwaar?Mijn favoriete onderdeel: de afgehechte draadjes afknippen. Heerlijk!

Edit: Linde met open oogjes in het dekentje. (ik denk overigens dat dit met elkaar in verband staat. Ja)

Band met Zeeland

2010-01-09T15:51:00.002+01:00

Deze hippe, stoere armband kreeg ik vandaag van mijn vader. Als enige lid van het gezin dat buiten Zeeland woonachtig is, heb ik daar uiteraard ook het volste recht op, ahum. Maar deze argumentatie was niet eens nodig om hem ertoe te bewegen deze armband aan mij af te staan. Hij gaat er immers toch niet mee lopen.
Welnu. Voor het oplettende oog, of moet ik zeggen 'de precieze topograaf' was het meteen duidelijk: de gaatjes op de armband zijn in de vorm van de provincie Zeeland. Vier bijgeleverde pinnetjes zijn naar wens te bevestigen op plaatsen die voor jou belangrijk zijn. Dus je geboorteplaats, de plek waar je woont of werkt, of misschien een plek met mooie herinneringen...

Mijn pinnetjes staan voornamelijk in West Zeeuws Vlaanderen. In Groede / Schoondijke (rood) groeide ik op, In Cadzand (geel) is een prachtig natuurgebied, woonde mijn jeugdliefde en hebben ze heerlijke duinen, maar daarover geen details. Oostburg (groen) en Vlissingen (blauw) tot slot, zijn de woonplaatsen van mijn broers en zus.

Nu kan ik, door een blik op mijn pols (waaraan sinds enige tijd geen horloge meer prijkt, maar waar ik gewoontegetrouw wel tig keer per dag een blik op werp), heerlijk wegmijmeren.

Zoo blijven wij met hart en mond,
Met lijf en ziel: goed Zeeuwsch goed rond.
(Zeeuws volkslied)

na-de-kerst-cadeautjes

2010-01-03T11:36:00.014+01:00

Omdat mijn familie en ik op onze rust gesteld zijn, besloten we kerst niet met kerst te vieren, maar een paar dagen later. Dat kwam mij goed uit. Want (1) helemaal naar West Zeeuws Vlaanderen afreizen, en (2) dat gehaast en dat gesjouw met kind. Bovendien (3) had ik dan wat meer tijd voor het (af)maken van DE CADEAUS. Want zoals altijd had ik weer allerlei wilde plannen, maar zo weinig tijd om alles daadwerkelijk te maken. Een week voordien was er nog steeds maar anderhalf cadeau af. Dit werd niks.
En dus moedigde ik manlief aan boekjes te lezen en liedjes te zingen met onze dochter en installeerde ik mezelf achter de naaimachine.
Net zoals vorig jaar zouden we dit jaar wederom 'het cadeautjesspel' doen. Met dobbelstenen en kaartjes en cadeautjes van elkaar afpakken of (on)vrijwillig geven. Ja, tis hilarisch, echt waar. Maar: er moesten dus presentjes komen die voor meerdere mensen geschikt waren. Kijkt u even mee:

makeup-tasje:

Gewonnen door mijn schoonzusje (maar nadat ik mijn zus heb moeten beloven voor haar ook eentje te maken). Ik gebruikte dit patroon. Het is eigenlijk een portemonneetje, maar ik vergrootte het patroon met 150 %, zodat het geschikt is als make-uptasje.

Boodschappentas + portemonnee

De boodschappentas is zo mogelijk nog simpeler dan het make-uptasje. Ik gebruikte wel een patroontje als richtlijn voor de afmetingen, maar ik weet begot niet meer waar ik dat zag. Aan de binnenkant een label met de idealistische woorden: save the ocean, go blue.
U weet toch dat veel beesten in de oceaan plastic afval aanzien voor voedsel en zodoende vergiftigd worden?
Een bijpassend portemonneetje volgens dit patroontje. Ik vind het wat aan de kleine kant, dus de volgende keer maak ik het iets groter.
Ah ja, en gewonnen door mijn moeder.

Vlaggetjeslijn

Dit werd een verwoede strijd tussen zus en schoonzus. Uiteindelijk won mijn zus deze, maar u raadt het al: ik maak er nog een voor mijn schoonzus. En niet zomaar een, nee nee. Het wordt een naamslinger, want de baby komt er bijna aan! Joehoe!

Nostalgische kalender

Ik las deze entry op de blog van Nina en herinnerde me een soortgelijk spel dat wij vroeger thuis hadden. Kleurige kaartjes met mooie printjes. Ik raakte meteen geinspireerd. Mijn moeder snuffelde wat op zolder en stuurde het naar me op. Ik wist nog niet direct wat ik ermee zou gaan doen, maar legde af en toe de kaartjes op tafel en zocht alvast de mooiste uit. Eerst wilde ik magneetjes maken, of een aantal kaartjes leuk inlijsten, maar het werd deze kalender. Zoals ik hoopte herkende mijn broer, die het pakje opende, de plaatjes meteen. Toch ging mijn zus uiteindelijk ook met dit pakje naar huis.

Maxi-cosi-deken
Verder heb ik een klein beetje vals gespeeld. Dit cadeau was namelijk bestemd voor een speciaal klein iemand. Of eigenlijk voor de mama van dat speciaal klein iemand. De stofjes zocht ze zelf uit en ik maakte er op haar verzoek deze maxi-cosi-deken van. Eerder maakte ik er al een voor mijn eigen dochter, maar dat was toen nogal een haastklus. Deze is dus echt gelukt! het patroon maakte ik zelf. Niet moeilijk! Maar daarover later meer.

Verder maakte ik nog badolie, zeep, babyslofjes (zulke) en potloodrollen (zulke). Ik had dat natuurlijk ook moeten vastleggen, maar als beginnende blogger hield ik daar geen rekening mee. Das dan een voornemen voor 2010; foto's maken van de dingen die ik maak. Ah ja.

Broodje ei?

2009-12-20T13:15:00.009+01:00

Wat blijkt: speelgoedeten van vilt is ook te doen voor luie mensen! Hoera! Op het internet vind je talloze voorbeelden van prachtig handgenaaide wortels, broodjes en ander leuks. Maar als drukke huismoeder (ahum) is dat toch niet te doen! Ik heb daar in elk geval geen geduld voor. Want ik wil resultaat. En rap een beetje!
En dus: aanschouw! Ik maakte expres geen cupcakes, taartjes en snoep, maar groente en een nogal donker uitgevallen volkorenboterham (euh... ja, dat hoort... 20-granen-brood, weet je wel). Alles is met de machine gestikt. Alleen het laatste stukje van de broodjes naaide ik na het vullen met de hand dicht. De omeletten zijn het allermakkelijkst en -snelst. Sla en kaas uiteraard wel wat precies knippen, maar dat gaat ook vrij rap rap rap. De wortelkroontjes liggen wat scheef op elkaar, maar ik vond dat eigenlijk wel leuk. Dat moet niet al te recht zijn he. Alleen chemisch veredeld voedsel is recht. En daar doen we niet aan. Bij nader inzien had ik de wortel dus wat krommer moeten maken...maar ja, dat is weer meer werk. Dus wat kiest een mens dan?

En voor wie maakte ik dit alles? Toch niet zodat ik 's middags zelf een lekkere boterham met kaas of ei zou eten? Nee nee. Alhoewel, dat ziet er toch best smakelijk uit. En om eerlijk te zijn eet ik best vaak een broodje met kaas en ei. Hap!

Maar deze niet. Dit alles was voor mijn nichtje, dat gisteren haar tweede verjaardag vierde. Het schortje maakte ik ook nog, want zoals u allen weet: een goed kostuum doet het halve werk!

Ik maakte gebruik van de volgende voorbeelden en handleidingen:
Dana maakte broccoli, ik deed bloemkool. Zelfde principe uiteraard.
Myrtle & Eunice heeft een mooie let's do lunch - felty sandwich tutorial. Zij stikte alles met de hand. Ik was wat luier. Gheghe
De wortels deed ik helemaal zelf. Ja, dat kan ik ook.

kerstkaarten kolder?

2009-12-16T12:35:00.003+01:00

Gisteren ontvingen wij de eerste kerstkaart. En wat voor een! Mijn vriendin is al maanden aan het borduren.
Normaal gezien ben ik niet zo kerstkaart-verstuurderig. Eigenlijk ben ik helemaal niet zo kaart-verstuurderig. Dat is inderdaad niet erg attent van mij. Wellicht ga ik mijn leven beteren. In 2010 ofzo.
Ik moppperde altijd maar wat op die onpersoonlijke kerstkaarten met alleen een naam erop gekriebeld. Dat is toch nietszeggend? Maar een persoonlijke boodschap erop is natuurlijk iets heel anders. En handgemaakt? Oef... daar worden wij helemaal blij van. Nietwaar?

De kerst-babuschka maakte ik samen met diezelfde vriendin.
Nu ik erover nadenk is het precies een altaar. Oeps!

Welkom Romy

2009-12-13T17:47:00.005+01:00

Morgen ga ik op kraambezoek bij mijn collega. Nou ja, voorheen waren we collega's; ik heb de luxe momenteel niet te werken. Zij heeft een dochter gekregen en ik maakte dit voor kleine Romy:

De grijpbal maakte ik met behulp van deze tutorial. Het is veel werk, omdat het meeste met de hand gestikt is, maar het resultaat mag er zijn!

Boodschap van algemeen nut

2009-12-09T13:18:00.000+01:00

Ik ben bezig uit de anonimiteit te treden. Nog even geduld dus. Ik sla eerst eens aan het experimenteren.

Broek naar rok: handleiding.

2009-12-08T10:18:00.003+01:00

Deze blogpost hoort bij het originele bericht 'de broekrok terug? euh...not!'

En zo deed ik het:
Broekspijpen afknippen. Kruisnaad lostornen.
Achternaad lostornen. Rechtleggen, naar binnen vouwen en spelden. Bij een spijkerbroek wordt dit waarschijnlijk niet zo mooi, vanwege de wassing (licht-donker) bij de naden. Ik zag in een andere handleiding dat de boel er gewoon schuin op was gelegd, met de naad mee. Dat klinkt raar, en dat is het ook. Geen porum.
Niemand beledigd? Mooi, dan kunnen we door.
Buitenste van de twee naden stikken. Keren, losse flappen afknippen en afwerken met lock- of zigzagsteek. Plat leggen en tweede naad stikken.
Onderrand recht afknippen. Golvende lijn tekenen op het voorpand. Ik tekende en knipte eerst de ene helft, vouwde langs het midden en daarna de tweede helft.
Ruche: Ik gebruikte een reep van ongeveer 2 meter, met een breedte van 10 cm (ecxl. zoom). De zoom vouwde ik met behulp van het strijkijzer (lekker snel), daarna speldde ik de ruche aan de onderrand. Ik heb niet echt gemeten en het gewoon maar vastgespeld. Kleine plooitjes (5mm diep) met een tussenliggende ruimte van ongeveer 2 cm. Als je het heel precies wilt doen, kun je ook eerst je ruche spelden (strijken) en naaien en daarna aan het rokje zetten. Mijn methode is de "ziet er wel recht uit" snelle-henkies-methode.